Niet ver van het graf van Gradus Velthoen staat u stil bij Dirk Rattink – beter bekend als Wim Rattink. Hij was huzaar bij de motorrijders en een van de eerste Nederlandse militairen die sneuvelden bij de Duitse inval op 10 mei 1940. Hij was 21 jaar oud.
Wim werd geboren op 4 januari 1919 in Apeldoorn. Zijn ouders hadden een kruidenierswinkeltje aan de Talingweg in Apeldoorn-Zuid. Later verhuisde het gezin naar de Julianalaan, waar ze een iets grotere winkel runden. Wim had een hechte band met zijn oudere zus Jo, met wie hij zijn hele leven een warme relatie onderhield.
Als kind was Wim een gewone jongen: hij voetbalde, had veel vrienden en was gek op techniek. Na de lagere school ging hij naar de Ambachtschool. Overdag werkte hij als leerling-loodgieter en ’s avonds volgde hij onderwijs. In 1937 slaagde hij voor zijn examen. Hij had toen inmiddels ook een vriendin.
In oktober 1939 werd Wim opgeroepen voor militaire dienst. Hij werd ingedeeld bij het 1e Regiment Huzaren Motorrijders – een stoer, mobiel onderdeel van het Nederlandse leger. Op 10 mei begint de Duitse aanval. Om Den Haag te veroveren en de koningin gevangen te nemen, landen parachutisten bij onder andere vliegveld Valkenburg. Wims eenheid, gelegerd in Maaldrift bij Wassenaar, wordt ingezet om hen tegen te houden.
De verdediging is chaotisch. Het regiment is niet volledig, er zijn te weinig ervaren officieren, te weinig wapens en amper communicatie. Wim raakt dodelijk gewond. Zijn luitenant schrijft later aan de ouders: “Uw zoon heb ik vrijdagmorgens om 8 uur in het water aangetroffen met een schot boven in zijn lichaam. Tegen mij heeft hij niets anders gezegd dan dat hij raak geschoten was…”
“Uw zoon heb ik vrijdagmorgens om 8 uur in het water aangetroffen met een schot boven in zijn lichaam. Ik moest hem achterlaten nadat ik hem op de kant heb geholpen. Tegen mij heeft hij niets anders gezegd dan dat hij raak geschoten was…” Wim overlijdt op de plek waar hij werd getroffen: aan de slootkant in Maaldrift. Hij wordt eerst begraven in Rijnsburg en later in mei herbegraven op de begraafplaats Soerenseweg in Apeldoorn.
Tot op de dag van vandaag wordt zijn graf jaarlijks bezocht. Op 10 mei legt zijn neef, die Wim zelf nooit gekend heeft, een witte roos bij zijn graf – naast de vriendenvaas. Wim Rattink was geen held in de klassieke zin. Hij koos niet voor het gevaar, hij was gewoon op de verkeerde plek op het verkeerde moment. Maar zoals Prinses Wilhelmina later aan zijn ouders schreef:
Tot op de dag van vandaag wordt zijn graf jaarlijks bezocht. Op 10 mei legt zijn neef, die Wim zelf nooit gekend heeft, een witte roos bij zijn graf – naast de vriendenvaas.
Als u uw wandeling voortzet, komt u bij het graf van Jan van den Brink – een expeditieknecht die net als zovelen werd gedeporteerd na de razzia van 2 december 1944.
